Ries houdt bewoners in beweging met de duofiets

Ries Hoogakker (76) woont met zijn vrouw in Dodewaard. Vanaf zijn pensioen is hij actief vrijwilliger bij Huize Appelenburg in zijn eigen woonplaats. Hij stimuleert en activeert bewoners, elke week opnieuw, om samen een rondje te maken op de duofiets. “Het moet natuurlijk niet, maar ik zeg wel altijd ‘doe mee. Bewegen is goed voor je’. Want als je eenmaal in de rolstoel zit, gaat het harder achteruit.”

Ries is zelf sportief aangelegd. Wekelijks pakt hij met zijn maten de racefiets voor een tocht van tientallen kilometers. Soms gerust hetzelfde aantal kilometers als dat hij oud is. Of hij wandelt met zijn vrouw in de mooie omgeving. In de wintermaanden? Dan bindt hij regelmatig zijn noren onder voor rondjes op de schaatsbaan in Nijmegen. Daarnaast pakt hij trouw – wekelijks een halve dag – de duofiets voor een tochtje met bewoners van Appelenburg. Week in, week uit. Jaar in, jaar uit. 

Gaat altijd door

Het is ooit begonnen met een vriend van Ries die in dit verzorgingshuis woonde. En Ries is er nooit meer mee opgehouden. Of hij de meefietsende mensen nu wel of niet kent. Gemiddeld neemt hij drie bewoners mee voor een heerlijk buitenritje. “Ik stimuleer het altijd. Kijk, het hoeft niet. Maar ik zeg wél altijd: doe mee. Kom we gaan naar buiten! Ik vind het heel belangrijk dat mensen blijven bewegen en zo lang mogelijk kunnen blijven lopen. Je kunt gewoon zien dat iemand achteruitgaat wanneer hij niet meer beweegt. Als mensen in een rolstoel belanden, wordt het met bewegen vaak minder. Door mee te gaan met de duofiets blijven de bewoners in conditie, want ze fietsen écht mee met hun benen.” En bij slecht weer? Dan neemt Ries de bewoners mee naar binnen. Om een stukje virtueel te fietsen op de hometrainer én ondertussen te genieten van prachtige routes op het scherm. Het stukje beweging gaat hoe dan ook door.  

Je ziet de blijdschap 

“Waarom ik vrijwilliger ben geworden? Omdat ik het mooi vind om iets nuttigs voor de maatschappij te doen. Tot mijn pensioen was ik altijd erg druk als eigen ondernemer. Nu ik tijd heb, wil ik iets betekenen voor de mensen. De voldoening die je eruit haalt, is heel mooi. Je ziet de bewoners zo blij zijn. Sommigen kunnen door hun dementie niet praten, maar ik zie hoe blij ze zijn na een ritje op de fiets. En de bewoners die nog wel kunnen communiceren, zeggen ook regelmatig hoe fijn ze het vinden. Ik heb bijvoorbeeld een man met Parkinson twee jaar lang op de duofiets gehad. Elke week stond hij stipt om 13.00 uur klaar met zijn jas aan. Door weer en wind. Het ging áltijd door, want dat wilde deze bewoner per se. Bij zijn naderende dood mocht ik persoonlijk afscheid komen nemen. Zo’n band hadden we dus opgebouwd. Wat ik belangrijk vind? Geduld tonen, persoonlijk contact maken, mensen aanspreken én gewoon even die hand op een arm.”